Tanrının sevemediği çocuklarız biz!
Çünkü sevgisini yarattığı o et yığınlarının içinde aramaya çalıştık.
Bulduk sanarken,kaybettik.Nefret ettik,istemediğimiz laflarla onu kırdık.
Kimi zaman bedenden çok,ruha inansakta aslında o 21gramında yok olduğunu gördük.
ve inandık biz hiç sevilmedik.sevdik sandık.
Yaratıldığımiz toprağa gömüldük battık battık.
Şimdi sen el uzatıyorsun beni mezarımdan kaldırmak için o sevgiyi bende arıyorsun ama ben çoktan toprağa karıştım ve cezamı çekiyorum.
çok isterdim elini tutup tekrar dirilmek,her dirilişin daha çok acı verdiğini geçmişteki deneyimlerimden bilmesem.cesaretim bu yüzden yok...
Yanıma uzan ve başlamadan bu bitişi yasa 'biz'.
Şimdi susup doğanın sesini dinleme zamanı.
Huzuru yaratıldığımiz yerde bulma zamanı.
Belki bu sefer Tanrı'ya kendimizi sevdiririz.
Tanrı bu sefer bize geri döner!
Yalnız kalmak bazen,güzel...!
16 Haziran 2011 Perşembe